Voorwerpen die een verhaal vertellen

Pienke‘s carriere speelde zich af in het voormalige Tropenmuseum, tot 2005. Eerst beschreef ze objecten, maar na haar studie antropologie kwam ze in dienst als conservator Zuid Oost Azie.

Ze werkte er 40 jaar, deed onderzoek, verzamelde objecten bij een verhaal en maakte ondersteund door een werkgroep, tentoonstellingen. Later gaf ze trainingen, onder andere in Vietnam.

Bijzonder is ook haar eigen Indonesische afkomst. Ze woonde er tot haar 9e jaar.

Aan haar grote tentoonstelling in de Lichthal, die 800 vierkante meter groot was, Budaya: Indonesia, 1987-1988 werkte ze jaren. Eerst nadenken over welk verhaal ze wilde vertellen, een scenario schrijven, het draaiboek maken, bepalen welke voorwerpen nodig zouden zijn per hoofdstuk en waar haal je ze vandaan, foto’s verzamelen en tenslotte tekstjes schrijven bij de voorwerpen. De vormgeving werd ingehuurd.

Ze had het geluk in een klein team te werken en heeft veel geleerd van de toenmalige directeur.

In het gesprek komt telkens naar voren hoe belangrijk de objecten waren, dat het om het heden ging en dat ze een verhaal moesten vertellen. Daarvoor werden verzamelreizen gemaakt. Het ging niet om oud of kostbaar, veel objecten werden op de markt gekocht.

Op internet vond ik het volgende :

Het werd een omvangrijke tentoonstelling over kunst en cultuur van de Indonesische archipel in de jaren 80 en gaf een beeld van de culturele uitingen van de vele eilanden met veel aandacht voor zowel de hofcultuur als de dagelijkse tradities.

In die tijd, jaren 80. werd de Indonesie afdeling heringericht en werd beroemd om zijn levensgrote reconstructies. Bezoekers konden door een nagebouwd Indonesisch dorp wandelen, met marktkraampjes, werkplaatsen en woonhuizen. De nadruk lag op het dagelijks leven ipv op alleen maar mooie objecten.

Het werk in het Tropenmuseum onderscheidde zich van dat in Leiden (historie) en het Rijksmuseum (stijl). In het Tropenmuseum ging het over het heden.

Wel waren er de kostbaardere oude houtsculpturen en Djokja Zilver, maar die waren niet uniek. Er is dan ook geen sprake van roofkunst.


Wat Pienke het belangrijkste vindt als ze terugkijkt?

“De sfeer waar je in zat, dat adem je in, je hebt altijd voor werpen om je heen!” En waar je Pienke voor wakker kunt maken? Voorouderbeelden

Over de tentoonstelling van nu 'Onze Koloniale Erfenis‘ is ze niet meteen enthousiast. Het moet wennen want je moet met andere ogen kijken. Ze herkent haar proces niet in de tentoonstelling van nu.

Met dank aan Pienke voor haar verhaal.

Angelie